Negende Stem van de Tuin voor deze ochtend in april

Er is een ochtend, elk jaar weer, waarop er iets in de lucht verandert.
We weten nog niet waarom.

We openen onze ogen.
Het licht heeft een andere kleur.

Alsof de wereld die nacht gehuild heeft en nu anders wakker is geworden.
Een vogel zingt.
Niet om gehoord te worden.
Gewoon omdat hij niet anders kan.

Het is Pasen.
Bij het ochtendgloren loopt een vrouw door een tuin naar een graf.
Ze komt om de liefde voor degene die ze verloor voort te zetten.

Ze heeft niets meer.
Alleen dit pad, de stenen onder haar voeten en het verdriet dat ze draagt zoals je iemand vasthoudt die je weigert los te laten.

Ze verwacht de steen te vinden.
De stilte.
De wrede orde van de dingen.

Maar de steen is weggerold.
Het graf is open.
Er is niets meer om vast te houden, niets wat ze nog kan dragen.

Ze huilt.
Staand.

In deze tuin, die blijft bestaan zonder haar terug te geven wat ze kwam zoeken.

En juist daar, op het moment dat alles bezwijkt, klinkt een stem die haar naam uitspreekt.

Gewoon een naam.
Geen uitleg.
Geen belofte.
Geen redevoering.

Alsof die naam, in die mond, nog alle liefde bevat die zij begraven dacht.

In de Tuin der Werelden bloeien deze ochtend de bomen.

Ze weten niets van dit alles.

Na de kou, na de kale takken die de winter als dood achterliet, gaan ze open.

Geluidloos.
Zonder verklaring.

Het leven keert terug.
Altijd.

En wanneer het terugkeert, komt het nooit alleen.

Het komt naar iemand toe.
Het zegt een naam.

Misschien de jouwe.

Vrolijk Pasen.

Eric Domb