De grootste Chinese tuin van Europa

Ooit leefde in het oude China een keizer die de geheimen der onsterfelijken wilde ontrafelen. Hij deed een fabelachtige tuin aanleggen in de hoop hen te bekoren. Hier en nu, dank zij het precisie werk van 20 ambachtslieden uit Sjanghai, werd deze tuin grotendeels heropgebouwd. Een machtig samenspel van watervallen, rotspartijen, traditionele paviljoenen met spitse daken, zig-zag weggetjes, zelfs een tempel ter ere van de voorouders, schept een mystieke en raadselachtige sfeer terwijl planten, bloemen, rotsen en waterbekkens aansluiten tot één groot geheel met een perfect uitgebalanceerde innerlijke en uiterlijke harmonie.

Naast de fascinerende pen jings, voorlopers van de Japanse Bonsaï, ontmoet U in deze Chinese lusthof cypressen, levensbomen, pijnbomen, esdoorns, kersenbomen, camelia's, azalea's, pioenrozen, Chinese rozen en verscheidene variëteiten van magnolia, synoniem van rijkdom en embleem van Shangai. Muntjakken, rode panda's en steltlopers houden U gedurende gans de wandeling gezelschap, een stukje van de hemel op aarde.

De droom van Han Wu Di

Er was eens in het voormalige China... een machtige keizer. Hij regeerde onverdeeld van West naar Oost en van Noord naar Zuid, over het grote Rijk van het Midden. Zijn naam was Han Wu Di (Han zoals de dynastie van dezelfde naam). Onder zijn strenge doch rechtvaardige hand, heerste vrede, liep de administratie vlot en men knielde voor hem neer, want hij werd vereerd als een god, Zoon van de Hemel, voorbeeld der voorbeelden en eerste der Vaders.

Nochtans, Han Wu Di was geen god, en dat wist hij wel. Dus droomde hij onsterfelijk te worden en zich minder te vervelen. Want hij verveelde zich beste vrienden! Omringd, constant versmacht omwille van fatsoensbesef, de ingewikkelde ceremonies, de rangen van de hovelingen, de mandarijnen en officieren, die versierd, gedecoreerd en geschikt werden als pioenen volgens hun graad van belangrijkheid en de momentane beschouwing. Witte pluimen voor de meest begunstigden; Grijze pluimen voor degenen die minder in de gunst lagen en zwarte pluimen voor degenen die in ongenade waren gevallen!

Dus, Han Wu Di, Zoon van de Hemel, gezegend zij zijn naam, had zorgen. Wat zou er met zijn rijk gebeuren, voortdurend bedreigd door de barbaren van de steppen, moest hij heengaan? En hoe zich wat ontspannen, hoe een beetje fantasie in zijn leven brengen?

Antwoord: door het geheim van de Onsterfelijken te ontdekken natuurlijk! En om deze aan te trekken, hen een verblijfplaats te creëren die in alle opzichten zou gelijken op degene waar ze normaal vertoefden.

De Onsterfelijken, de elfen en feeën van het Verre Oosten, woonden op drie fabelachtige eilanden ten oosten van zijn Rijk. Er werd gezegd dat ze zich verplaatsten op de vleugels van ooievaars en kraanvogels -of zoals de jonge reiziger die meevliegt op de vleugels van de pelikaan van Pairi Daiza, al was het een hemels strijdros.

Natuurlijk, Han Wu Di kon de wonderbaarlijke wereld van Park Pairi Daiza niet kennen want deze bestond nog niet . Maar wat zeker is: wijzen hadden het hem formeel bevestigd, hij zou ze kunnen lokken door de drie eilanden perfect na te bootsen. Hij aarzelde geen ogenblik (was hij niet de machtigste keizer die alles kon?). en liet een «Kosmisch Paleis» bouwen door de beste ambachtslieden van zijn rijk. Het paleis liet hij omgeven door perfect nagebootste bergen, vijvers en visvijvers die de zeeën en de tuinen der wijsheid voorstelden en bevolkt werden door wezens die alle vormen van het aardse leven vertegenwoordigden. Dit alles in miniatuur om hun aantrekkingskracht te concentreren. Het principe was hetzelfde als dat van de «Pen Jings» , de voorouders van de Japanse bonsaïs, onder hun natuurlijke plantaardige vorm of in steen. Hoe meer geconcentreerd de energie, hoe groter de eigenschappen waren.

Toen deze buitengewone tuin voltooid was, slaakte de keizer een zucht van verlichting. Hij wijdde zich nu aan ascetische praktijken die bestemd waren om hem te zuiveren en hem dichter bij de Onzichtbare Machten te brengen. Zeker was, hij verveelde zich al veel minder dankzij alle verrassingen en vondsten die hem bij elke stap wachtten. En iedere dag, iedere nacht, in alle weer en wind, telkens hij maar kon, kwam hij de eilanden bespieden. Het zou hem uiteindelijk wel lukken de Onsterfelijken te ontmoeten, en als hij ze dan verleidde, zouden ze hem het geheim van het eeuwige leven verklappen.

Han Wu Di hoopte zo tot zijn laatste dag, zijn laatste nacht, tot zijn laatste adem. Hij ontmoette de Onsterfelijken nooit, of wie weet kon hij ze niet overtuigen. Maar zijn tuin heeft hem doorheen de tijd overleefd.

Tweeduizend jaar nadien ontvangt hij u, hier...

De schatten van de Chinese tuin :

De Rozentuin      De Andalusische tuin      De Olijfboomgaard